баён


баён
[بيان]
а
1. изҳор, гуфтор; чизе, ки аён аст, чӣ ҳоҷат ба баён аст (зарб.)
2. шарҳ, ташреҳ: баёни аҳвол
3. сухани фасеҳ; каломи бадеъ; аломати баён грам. аломати китобат – ду нуқтаи болои ҳам, ки пеш аз баёни матлабе ё нақли сухани касе гузошта мешавад; тарзи баён адш. тариқ ва усули гуфтор ва навишти нависанда; баён кардан (намудан) изҳор кардан, гуфтан; нақл кардан; баён шудан (ёфтан) гуфта шудан, зикр ёфтан, сухан рафтан

Толковый словарь таджикского языка (в 2 томах). — Душанбе, НИИ языка и литературы им. Рудаки. . 2008.


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.